System plików to mechanizm pozwalający na bezpośredni dostęp oraz przechowywanie informacji (dane i programy) w pamięci pomocniczej.

System plików jest jednym z bardziej widocznych elementów systemów operacyjnego. W jego skład wchodzi zbiór plików oraz struktura katalogów, która pozwala na łatwą organizację i udostępnianie informacji o wszystkich plikach zapisanych w systemie. W niektórych systemach występuje jeszcze dodatkowy element służący do wyodrębnienia w sposób fizyczny lub logicznych dużych zbiorów katalogów.

Głównym zadaniem systemu pliku w systemie komputerowym jest zapewnienie prawidłowego i wydajnego dostępu do plików zapisanych w pamięci pomocniczej oraz zapewnienie prawidłowej ochrony przechowywanej informacji.

Partycja (ang. partition) zwana też czasem wolumenem (ang. volumes) lub dyskiem logicznym stanowi logiczny podział dysku na oddzielne strefy. Podziału na partycje dokonuje się w celu:

lub

Każda partycja zawiera zapisane na niej pliki oraz pełną informację o tych plikach przechowywaną strukturze zwanej w katalogiem (ang. device directory).

W katalogu zapisane są najczęściej takie informacje o pliku  jak: nazwa, położenie, rozmiar, typ.

Rysunek 1. Organizacja systemu plików

Organizacja systemu plików przy różnych podziałach partycji między dyski fizyczne została pokazana na rysunku

Katalog zawiera bardzo ważne informacje, gdyż określa położenie pliku na dysku. Operacje wykonywane na plikach takie jak odnajdywanie, odczyt czy usuwanie są wykonywane przy wykorzystaniu katalogu. Dlatego też organizacja struktury katalogu jest dla systemu bardzo istotna.

Najprostszym sposobem organizacji katalogu jest struktura jednopoziomowa. W takiej strukturze informacje o wszystkich plikach ujęte są w jednym poziomie. Katalog o strukturze jednopoziomowej jest łatwo utworzyć i obsługiwać. Ma on jednak sporo wad. Uwypuklają się one przede wszystkim w momencie, gdy rośnie liczba plików lub różnych użytkowników systemu. W takiej strukturze każdy plik musi mieć swoją unikatową nazwę, a różni użytkownicy nie mogą w ten sam sposób nazywać swoich plików. Trudności pojawiają się również w trakcie wyszukiwania informacji o zadanym pliku.

Tych wad pozbawiona jest , najczęściej dziś wykorzystywana, struktura katalogów zorganizowana na kształt drzewa.

W takiej strukturze nie występuje problem jednoznaczności nazw (w ujęciu globalnym) oraz problem oddzielenia plików różnych użytkowników, gdyż każdy z nich może przechowywać swoje pliki w osobnej części struktury drzewiastej.

W katalogu drzewiastym drzewo ma swój katalog główny (ang. root), a każdy plik w systemie oprócz swojej nazwy ma jednoznaczną ścieżkę określającą jego położenie w drzewie katalogów.

 

NASTĘPNA