Pamięć operacyjna jest jedną z podstawowych części systemu komputerowego. Do niej trafiają niemal wszystkie dane programów (a także i same programy - zostanie to wyjaśnione później), które będą przetwarzane przez procesor. To z tej właśnie pamięci, procesor doczytuje potrzebne informacje i to w tej pamięci znajduje się system operacyjny, który nadzoruje działanie całego komputera. Ale nie tylko. Do pamięci operacyjnej załadowanych jest wiele sterowników urządzeń I/O (a w systemie MS-DOS także część BIOS'u komputera).

Pamięć operacyjną należy traktować jako zbiór komórek przechowujących informacje. Z dostępem do komórek pamięci ściśle wiąże się pojęcie szyny danych, której szerokość (ilość bitów, które można przesyłać jednocześnie - popularnie 32-bity) determinuje w jak duże słowa grupowane są dane (np. w słowa 32-bitowe). Z tym zaś wiąże się pojęcie organizacji pamięci, czyli przydzielania poszczególnym słowom konkretnych i unikatowych adresów fizycznych.

Podczas wykonywania programu, jednostka centralna zbiera rozkazy z pamięci, zależnie od wartości licznika rozkazów. Typowy cykl wykonania rozkazu zaczyna się pobraniem rozkazu z pamięci, później następuje dekodowanie rozkazu i jeśli to konieczne z pamięci pobierane są argumenty. Po wykonaniu rozkazu wyniki jego działania mogą zostać zachowane również w pamięci. Rozkazy mogą być wykonywane tylko i wyłącznie w pamięci operacyjnej i z jej użyciem (!). Stąd nazwa "pamięć operacyjna" - pamięć, w której wykonywane są operacje.

Pamięć operacyjna zwykle podzielona jest na dwie części. Jedną wykorzystuje system operacyjny, drugą programy użytkownika. W systemach wieloprogramowych pamięć przeznaczona na programy użytkownika musi być dalej podzielona tak, aby mogła współpracować z wieloma procesami [1]. Zadaniem tym zajmuje się właśnie system operacyjny i nosi ono nazwę zarządzania pamięcią.

NASTĘPNA