Jest to serwis zapewniający wymianę wiadomości pomiędzy użytkownikami Internetu. Wiadomości mogą mieć postać albo tekstów (w znakach ASCII lub w kodowaniu narodowym - czyli zawierającym np. polskie znaki diakrytyczne) albo załączników binarnych. Szczególnie obecność załączników otwiera przed użytkownikami poczty elektronicznej nieograniczone możliwości – w załączniku może znajdować się dowolny plik binarny – np. pliku z edytora typu .doc, plik z obrazkiem typu .jpg albo plik z wiadomością głosową lub muzyką lub filmem.

Użycie poczty elektronicznej składa się więc z dwu elementów:

·        odbieranie poczty – poczta dla nas przychodzi do naszej skrzynki pocztowej na serwerze; żeby móc ją przeczytać musimy ja odebrać z serwera przy pomocy protokołu POP3 lub IMAP4; należy pamiętać, że odebranie poczty oznacza przeważnie przeniesienie wszystkich wiadomości z serwera na nasz komputer – na serwerze te wiadomości przestają istnieć; na komputerze klienckim możemy odczytać poszczególne wiadomości przy użyciu programu pocztowego.

·        wysyłanie poczty – polega na stworzeniu wiadomości na kliencie i przesłaniu jej dalej do serwera dostawcy usług, który przesyła wiadomość dalej do serwera, gdzie jest skrzynka odbiorcy wiadomości.  Przesłanie polega na nawiązaniu przez program pocztowy klienta sesji wykorzystującej protokół SMTP z programem poczty elektronicznej na serwerze.

Protokół MIME służy do przesyłania różnych typów danych takich jak czysty tekst, tekst formatowany, rysunki, dźwięk, obraz, dokumenty HTML itp.

Dzięki standardowi MIME możemy wysyłać informacje różnego typu. Mogą one być odebrane nawet przez osoby, które pracują z terminalami nie obsługującymi grafiki. W takim wypadku standard MIME wyświetli u użytkownika końcowego tylko tekstowy fragment naszej wiadomości pocztowej.

W standardzie MIME możemy również dołączać linki do innych dokumentów znajdujących się na przykład na serwerach FTP.

Aby list wysłany protokołem SMTP mógł być odebrany, komputer odbiorcy musi być dostępny. Dlatego też poczty nie wysyła się na stacje klienckie, ale do specjalnych serwerów pocztowych czyli hostów SMTP. Hosty te przechowują pocztę. W momencie, kiedy chcemy przeczytać naszą pocztę musimy połączyć się z serwerem pocztowym. Do tego celu służy protokół POP3. Wykorzystuje on jako warstwę transportową protokół TCP/IP. Serwer POP3 oczekuje na połączenie pod numerem portu 110.

 

Standardowo w protokole POP3 identyfikator użytkownika oraz hasło przesyłane są otwartym tekstem. Powoduje to znaczne zagrożenie dla bezpieczeństwa sysetmu. Dlatego też istnieje również możliwość korzystania z bezpiecznego uwierzytelniania konta. Metoda ta bazuje na standardzie MD5.

IMAP4 jest protokołem umożliwiającym dostęp do wiadomości pocztowych znajdujących się na serwerze pocztowym (bez konieczności ściągania ich z serwera) oraz zarządzania nimi bezpośrednio na serwerze pocztowym.

Protokół ten zapewnia więc możliwość takiego manipulowania skrzynkami pocztowymi znajdującymi się na serwerze, jak gdyby były one na stacji lokalnej klienta oraz możliwość synchronizacji skrzynek lokalnych i skrzynek znajdujących się na serwerze.

Najważniejsze zalety protokołu IMAP4 to:

·        możliwość wykonywania operacji na wiadomościach bez konieczności ściągania ich z serwera;

NASTĘPNA