Dla zrozumienia istoty pamięci oraz sposobu ich wykorzystywania przez system komputerowy należy je uszeregować ze względu na następujące własności [1]:

  1. Położenie pamięci:
  2. Pojemność pamięci: zwykle wyrażana w bajtach (1 bajt=8 bitów) lub w słowach (zależy jakimi słowami posługuje się procesor, np. 64 bity)

  3. Jednostka transferu (ang. transfer unit) określa ilość danych transmitowanych w jednostce czasu (np. bajt/sekundę). W przypadku pamięci wewnętrznej jednostka transferu z reguły jest równa szerokości szyny danych (ale nie zawsze!).

  4. Sposób dostępu:

  5. Wydajność:

  6. Własności fizyczne:

  7. Organizacja: fizyczne uporządkowanie bitów w celu uformowania słów.

Pamięć ROM (ang. Read Only Memory) jak sama nazwa wskazuje jest pamięcią tylko do odczytu, informacja zapisana jest na trwałe, a nowe dane nie mogą być zapisywane. Zaletą pamięci ROM jest to, że program znajduje się cały czas w pamięci głównej i nigdy nie wymaga ładowania z urządzeń pamięci wtórnej.

Swoistą "mutacją" pamięci ROM jest pamięć EPROM (optycznie wymazywalna programowalna pamięć stała), która jest odczytywana i zapisywana elektrycznie. Przed operacją zapisu wszystkie komórki zostają skasowane poprzez naświetlenie specjalnego układu (wewnątrz obudowy) promieniowaniem ultrafioletowym [1]. Pamięć EPROM jest droższa od pamięci ROM, jednakże daje nowe możliwości kilkukrotnego zapisu.

Bratem bliźniakiem pamięci EPROM jest EEPROM (elektrycznie wymazywalna programowalna pamięć stała). Pamięć ta może być zapisana bez wymazania poprzedniej zawartości: aktualizowane są tylko bajty adresowane.

Kolejną powszechnie stosowaną pamięcią stałą jest pamięć błyskawiczna (ang. flash memory), która wykorzystuje metodę wymazywania elektrycznego. Cała pamięć może być wymazana w ciągu kilku sekund, ponadto możliwe jest wymazanie zawartości tylko niektórych bloków pamięci, a nie całego układu.

Pamięć o dostępie swobodnym RAM (ang. Random Access Memory) pozwala w stosunkowo łatwy sposób na odczytywanie/zapisywanie danych z/do pamięci. Zapis oraz odczyt odbywają się za pomocą sygnałów elektrycznych. Ważną cechą pamięci RAM jest jej ulotność, pamięć RAM potrzebuje źródła zasilania, a w przypadku jego braku dane ulegają skasowaniu. Pamięć RAM można podzielić na statyczną i dynamiczną.

Pamięć DRAM (ang. Dynamic RAM) zbudowana jest z kondensatorowych komórek, które przechowują ładunek elektryczny. Obecność lub brak ładunku są interpretowane jako logiczne "1" lub "0". Kondensatory po pewnym czasie rozładowują się, dlatego też konieczne jest okresowe odświeżanie ładunku (czyli zachowanie danych). Pamięć DRAM jest wykorzystywana w komputerach jako pamięć główna.

Pamięć SRAM (ang. Static RAM) przechowuje wartości binarne wykorzystując mechanizmy przerzutników. SRAM przechowuje dane dopóty, dopóki jest zasilany. Zalety: duża szybkość, brak konieczności odświeżania. Wada: wysoka cena.

NASTĘPNA