Regulator rozmyty

 

Fuzyfikacja (rozmywanie).

 

Pierwszym blokiem na jaki trafiają dane wejściowe, jest blok fuzyfikacji. W tym miejscu ulegają one rozmyciu, czyli zostaje określony stopień przynależności do poszczególnych zbiorów rozmytych. Każdy z tych zbiorów jest określony zmienną lingwistyczną. W celu przybliżenia tego procesu posłużę się przykładem. Załóżmy, że mamy dwie zmienne wejściowe: x1, i x2. Mają one funkcje przynależności A1, A2 i B1, B2 jak na jak na poniższych rysunkach [2].

   

 

 Sposób określania stopnia przynależności do tych zbiorów został pokazany poniżej.

 

 

 

Jak można zauważyć z powyższego rysunku w celu uzyskania zmiennych rozmytych potrzebujemy aby funkcje przynależności każdego zbioru rozmytego były dokładnie opisane wzorami. Dzieje się tak, gdyż zmienne wyjściowe bloku fuzyfikacji uzyskujemy w wyniku podstawienia wartości wejściowych do wzoru danej funkcji. Jeżeli nie określimy przedziału w jakim dany wzór funkcji przynależności nas interesuje, to pod koniec obliczeń wystarczy odrzucić zmienne rozmyte nie mieszczące się w przedziale 0 – 1.

 

 

Ogólnie działanie bloku fuzyfikacji można przedstawić następująco:

 

 

Wartości obliczone w wyniku fuzyfikacji trafiają na blok wnioskowania.